Stelling: het is volkomen normaal om een kinderstemmetje op te zetten als je tegen een kind praat

Ik zie een baby in een kinderwagen en steek mijn tong uit. Het kindje aapt me na en laat ook haar tong tussen haar nog tandloze tandvlees zien. Ze lacht. Met een hoog stemmetje zeg ik ‘hallo, hallo, halloho’ tegen de 0-jarige, met een flinke piek omhoog wanneer ik hetzelfde woord de derde keer uitspreek. Terwijl ik het doe, bedenk ik me, waarom doe ik dit eigenlijk? Ze lacht, dus ze vindt mijn hoge stem leuk. Of lacht ze omdat ik gek naar haar kijk, terwijl ik de woorden uitspreek?

Zelfde situatie, maar dan met een kind die er meer uitziet als een peuter, maar ook in de kinderwagen zit. Ik glimlach even naar het kind, maar heb totaal geen behoefte om een hoog stemmetje op te zetten. Wel zie ik hem (of haar) glimlachen, het kindje lijkt (oog)contact te zoeken en te willen. Dus vraag ik haar, met een rustige, kalme, maar wel lage stem ‘hoe oud ben jij?’.

Er zit bij mij aardig verschil in mijn stemhoogte of het type geluiden dat ik maak bij een kind. Bij een baby? Natuurlijk houden die van kinderachtige stemmetjes, vrolijke geluiden, gekke bekken, meer dan wanneer je een normale zin zou uitspreken. Als een kind oud genoeg is om woorden uit te spreken, waar je bijna een gesprek mee kunt hebben, ogte. dan hoeft dat wat mij betreft ook niet meer met een kinderstemmetje, maar kan dat op een normale hoogte.

Mijn reactie? Tja, verdeeld. Bij een baby? YES, volkomen normaal om een kinderstemmetje te gebruiken. Bij een peuter/kleuter (wat ik best wat ouders zie doen)? NO, niet echt nodig.



‘Kind’ is nogal een breed begrip. Een hoge stem opzetten als je tegen een baby praat, een automatisme voor velen, is blijkbaar ergens goed voor. Maar tegen een kleuter lijkt het me dan weer volkomen onnodig. Er is ook een verschil in stemhoogte en in (vereenvoudigde) grammatica. Wat mij een slechte zaak lijkt, is om zinnen expres zo te formuleren zoals een kind doet. Dus dat je dan gaat zeggen ‘poesje mauw die ja’ in plaats van ‘ja, dat is een poes’. Je kind moet immers leren praten, en dat doet hij door imitatie van, in eerste instantie, jawel, zijn ouders. Ik heb tegen mijn kinderen toen ze jong waren (jonger dan 2) met een hogere stemhoogte gepraat, maar wel in volzinnen. Nu praat ik tegen beiden op normale stemhoogte, maar let ik nog wel op de moeilijkheid van een zin. Ik gebruik geen hele moeilijke woorden – hoewel, soms bij Elia wel expres om ze hem te leren.

Oke, terugkomend op de stelling: YES, dit is volkomen normaal (en zelfs wenselijk!) bij een baby en dreumes. Daarna zou ik zeggen NO. Niet dat het dan ‘abnormaal’ is, maar het lijkt me vooral onnodig.

Andere stellingen waarover wij onze mening gegeven hebben:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *