Walking down memory lane. Hoe het met het geheugen zit van 2- en 3-jarigen

Op dit moment kunnen Kobe en Vicky zich nog niet veel herinneren. Maar steeds vaker grijpt Kobe terug naar iets wat hij nog van een of twee jaar geleden weet. Die ene grote glijbaan op vakantie, dat prikje bij de dokter of het lekkere ijsje met drie bolletjes die je kreeg op het strand.

De vraag die bij mij naar boven kwam, was of het vergeten van momenten te maken heeft met hun slechte taalvaardigheid of de fysieke ontwikkeling van de hersenen?
Pas vanaf de leeftijd van 4/5 schijnt het geheugen werken, dan kunnen ze dingen herinneren, kunnen ze verhalend denken. En hebben ze de woordenschat om hun herinnering te kunnen delen.

Vicky kan haar gedachte moeilijk omschrijven, dat is ook de reden dat ze vaak zo gefrustreerd raakt, laat staan dat ze haar gedachten kan ordenen en omzetten tot woorden. Logisch ook:)

Maar… het dingen kunnen herinneren, betekent niet dat dingen ze niks doen. Ze slaan alles op in een vakje en van sommige dingen lijkt het gevoel te worden overgenomen van dat moment, sommige herinneringen komen in het bakje ‘ervaring’ (die bij ze opkomt als ze iets aan het doen zijn wat op de herinnering lijkt) en er zijn er ook die onbelangrijk zijn en niet worden herinnerd.

Oké ik heb veel in mijn quarantaine tijd gedaan, maar veel productief was het niet. Zo was het schrijven van blogs ook niet iets waar ik veel rust en energie voor had. Zo ook wist ik even niet waar ik over wilde schrijven, maar kwam ik hier terecht:)

Waar ik naartoe wilde met dit blog was, of we het nou willen of niet, kinderen herinneren zich veel. Ze slaan het op. De ene kan het wel verwoorden, de andere niet. Dus. Punt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *