Doe éven normaal. Waar ik me als moeder aan erger.

Je ergeren heeft meestal geen enkele zin. De situatie verandert er immers niet door, en er komt wel onnodige negativiteit bij. Toch doe ik het soms. Als mens. En nog meer als moeder.

De volgende acht dingen vind ik ergerlijk:

1.) Mensen die mijn kind ongevraagd eten geven
Vraag het gewoon even aan mij voordat je hem een snoepje/koekje/iets anders geeft. Kleine moeite, toch? Een keer kwam Elia in de supermarkt naar me toe met een krentenbol in zijn hand. “Hier, mama, ik heb deze gekregen,” zei hij. De grap is dat hij helemaal geen krentenbollen lust, maar het aanbod blijkbaar ook niet af wilde/kon slaan.

2.) Ouders die hun grote peuter of zelfs kleuter overdag steeds met een speen laten rondlopen.
Want dat is in de meeste gevallen gewoon lui en nergens voor nodig.

3.) Ouders die niet opletten en alleen maar op hun mobiel zitten te kijken
Deze staat qua ergernissen denk ik op #1. Ik zie het veel vaker dan me lief is. In het winkelcentrum, in de speeltuin, eigenlijk overal wel: ouders die hun (nog kleine) kinderen alleen laten spelen. Nu is er met alleen spelen natuurlijk niks mis, maar met alleen maar naar het schermpje staren terwijl je ook kunt kijken naar hoe je bloedjes iets nieuws aan het leren zijn is dat in mijn optiek wel. Het is ook gewoon jammer, want je mist zoveel. Soms wil ik die ouders wel door elkaar schudden en zeggen: ‘KIJK nou wat je kind voor leuks/grappigs/dappers aan het doen is!

‘Doe éven normaal’, denkt ook Noël.  © Ayla Maagdenberg

4.) Ouders die hun kinderen niet corrigeren
Omdat ze niet opletten (zie punt hierboven), of omdat ze het blijkbaar niet zo belangrijk vinden om ongewenst gedrag af te leren (?). True story: ik was een keer met de jongens naar de kinderboerderij, daar was ook een jongetje (al best oud, 5 jaar schat ik) die een ander – veel jonger – jongetje met een metalen schep op zijn hoofd geslagen had. Moeder zat ondertussen al een uur op haar mobiel dus had niks gezien, totdat de boze moeder van het slachtoffertje verhaal kwam halen. Haar reactie? “Ik heb het niet zien gebeuren, dus ik ga hem ook geen straf geven voor iets dat ik niet gezien heb.” Nee, lekker makkelijk.

5.) Ouders die heel erg opscheppen
Hij is heel sterk. Hij kon zijn hoofdje al zelf omhoog houden toen hij 1 dag oud was en toen hij 6 maanden was liep hij los.” Trotse ouders vind ik alleen maar vertederend, maar je kunt ook overdrijven. Bij dit soort opmerkingen heb ik de neiging om te antwoorden met: “Als Noël wakker is, wil hij meestal nog een halfuur in zijn bed blijven zitten om de Sudoku af te maken waar hij mee bezig was. Eentje met vijf sterren.

6.) Maar ook: ouders die hun kind omlaag halen
Dit had ik eigenlijk tot voor kort niet meegemaakt, totdat ik op de speelclub was. Daar was ook een jongetje dat een paar maanden jonger was dan Elia, maar in zijn gedrag veel jonger oogde. Dat gaf zijn moeder ook direct toe. Ze zei: “Hij is al 3 jaar, maar in sociaal en emotioneel opzicht loopt hij wel echt achter: hij kan niet delen, hij kan niet goed samen spelen, hij begrijpt veel dingen niet of langzamer dan andere kinderen en hij luistert ook nooit.” Ehh.. oké… dat jongetje stond er gewoon naast! En begreep best wat ze zei. Een cursus Zo Praat Ik Mijn Kind Geen Minderwaardigheidscomplex Aan voor beginners zou wel iets voor haar zijn.

7.) Ouders die ongevraagd advies geven in de vorm van een bevel
Advies, ook ongevraagd, is wat mij betreft welkom. Samen kom je vaak verder dan alleen, denk ik dan. Maar het hangt er wel heel erg vanaf hoe het gebracht wordt. Als iemand zegt: ‘Weet je wat bij mij hielp? Als ik hem voor het slapen gaan druppels visolie gaf‘, dan vind ik dat helemaal prima (en ga ik mijn kind geen visolie geven, maar een ander soort tip zou ik wellicht wel ter harte nemen). Als iemand daarentegen zegt: ‘Je moet hem visolie druppels geven‘, dan gaan mijn nekharen gelijk overeind staan. Ik moet helemaal niks namelijk, en het is mijn kind, dus ik zal zelf wel beslissen wat ik doe.

8.) Gender reveals en gender disappointment
Omdat een baby in eerste instantie niets anders dan dat is: een onschuldig, geliefd en gewenst mensje. En daarna pas een jongetje of een meisje. En omdat dat er eigenlijk helemaal niet toe doet.

Waaraan erger jij je als ouder?

4 thoughts on “Doe éven normaal. Waar ik me als moeder aan erger.

  1. Eens met alles! Al merk ik dat ik soms ook de neiging heb om iets te trots vertellen over de skills van mijn kinderen, oeps!

    1. Haha ja dat is ook moeder eigen denk ik, doe ik ook. Maar ik haal niet een halfjaar af van de werkelijke leeftijd waarop mijn kinderen iets konden 😉

  2. Helemaal mee eens.
    Al betrap ik mezelf eerlijk gezegd toch soms op nummer 1 kijken op je telefoon.
    Probeer daar wel echt bewuster mee om te gaan. Hoe meer ik dit doe hoe minder ik mijn mobiel ga gebruiken, heerlijk!

    Vooral dat ongevraagd advies, vind ik ook vreselijk. Ik geef het bijna niet aan andere mama’s! Ik merk dat ik onwijs onzeker van wordt als ik verschillende verhalen hoor. Ik volg vooral mijn gevoel…

    Leuk stuk iedergeval!

    1. Dankjewel Nienke! Ik kijk ook wel eens op mijn mobiel als de jongens lief spelen hoor, maar ik probeer ervoor te zorgen dat het in verhouding blijft. Bijvoorbeeld door alleen eens per zoveel tijd (uur, halfuur) te kijken of door hem thuis te laten als ik iets leuks met ze ga doen buiten. En je gevoel volgen lijkt me altijd een goed idee 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *