Persoonlijk

Wat als… de appel minder ver valt dan je hoopte?

Je krijgt kinderen en die dragen jouw DNA. Je geeft allerlei aangeboren eigenschappen mee aan je nageslacht, waarvan sommige nooit naar voren zullen komen. Maar een aantal items zijn er helaas wel. Dat rare gebit, je lengte, je flaporen en andere dingen waar je onzeker van bent, kun je terug zien bij je kinderen. En soms… Lees verder Wat als… de appel minder ver valt dan je hoopte?

Persoonlijk

Brief aan mijn eerste kind: ‘Voor altijd mijn eerste’

Eerder schreef ik al een brief aan mijn tweede kind. Vandaag een brief aan mijn eerste kind, Elia, de beste grote broer die Noël zich had kunnen wensen. Lieve, mooie Elia, Dankjewel dat je mij moeder hebt gemaakt. Dankjewel dat je mij hebt geleerd wat een verantwoordelijkheid, maar ook wat een onbeschrijflijk geluk het is… Lees verder Brief aan mijn eerste kind: ‘Voor altijd mijn eerste’

Persoonlijk

Hoe ik, als moeder die niks gewend was, een huilbaby kreeg

Elia, a.k.a. Het Makkelijkste Kind Uit De Wereldgeschiedenis, huilde als baby zelden. Natuurlijk, ook hij had in de eerste weken van zijn leven krampjes. En uiteraard had hij ook sprongetjes waarbij hij niet lekker in zijn vel zat. Maar over het algemeen heb ik het echt getroffen met zijn (gebrek aan) huilgedrag. Ik realiseerde me… Lees verder Hoe ik, als moeder die niks gewend was, een huilbaby kreeg

Gelezen gevonden·Persoonlijk

Als ik zing, dan lacht ze. Wat muziek met het brein van je baby doet.

De sneeuwvlokken uit de kerstreclame van de Plus en de alleenstaande vader die mag mee gourmetten met zijn dochter en schoonfamilie zorgen voor tranen. Het verhaal is natuurlijk ontroerend, Maar het lieve meisje met de sproetjes op haar neus die het gourmetbakje inpakt met mooi rood kerstpapier en met een glimlach de deur open doet… Lees verder Als ik zing, dan lacht ze. Wat muziek met het brein van je baby doet.