Persoonlijk

Grote jongens huilen wél: de wenselijkheid van emoties tonen

Ik was eens op een verjaardag. Op die verjaardag was ook een grote hond. Elia, sowieso al niet de meest dappere peuter die ik ken, is bang voor grote honden. Niet zo vreemd dus dat hij begon te huilen toen hij zich nietsvermoedend omdraaide en plotseling oog in oog stond met dit exemplaar. Zijn reactie… Lees verder Grote jongens huilen wél: de wenselijkheid van emoties tonen

Persoonlijk

Ouders huilen niet! Een wang vol tranen en de uitleg hiervan.

Het is inmiddels alweer een maand geleden dat het eerste echte hormonale momentje in huize Frederiek weer naar boven kwam. In zo’n – gemiddeld een – week lijkt alles beschaduwd door een donkergrijze wolk en zijn alle reacties die je waar dan ook op krijgt, voor je gevoel negatief bedoeld. Ik kan er dan ook… Lees verder Ouders huilen niet! Een wang vol tranen en de uitleg hiervan.

Persoonlijk·Tips & trucs

Heb ik spijt van de namen die ik mijn zoons gegeven heb?

Sinds ik een jaar of veertien ben, heb ik een meisjesnaam in mijn hoofd. Als ik ooit een dochter krijg, noem ik haar zo. Dat gevoel had ik toen heel sterk, en is nu – zo’n vijftien jaar later – niet minder geworden. Wel heb ik nu – zo’n vijftien jaar later – twee kinderen,… Lees verder Heb ik spijt van de namen die ik mijn zoons gegeven heb?

Persoonlijk

Afzien en genieten: een halfjaar moeder van twee.

Ik ben nu iets meer dan een halfjaar moeder van 2. ‘Die tweede doe je er zo bij,’ hoorde ik van tevoren vaak. Maar ik hoorde ook tegengeluiden, over dat het moeilijk kan zijn om je aandacht te verdelen. Toch waren de meeste verhalen die ik las positief: een tweede kindje zou meegaan in het… Lees verder Afzien en genieten: een halfjaar moeder van twee.