Stelling: een ouder zou nooit zijn excuses aan hoeven bieden voor een huilende baby


Baby’s huilen. Dat is hun communicatiemiddel. Het kan natuurlijk voor sommige buitenstaanders als storend ervaren worden. Denk maar aan dat je zelf rustig in het vliegtuig zit en er 12 uur, je hele vlucht lang, een baby naast je zit te huilen. Ook ik heb veel excuses gemaakt voor een krijsende Kobe. Daar voelde ik me goed bij. Omdat ik dan mijn omgeving kon laten zien dat het me echt wel iets deed, dat ik aan mijn omgeving dacht. Maar wat is nou belangrijker; de mening van anderen, of jouw baby die zich niet prettig voelt? Juistem, je baby. Dat is waar je mee bezig moet zijn. Hoe voelt hij zich, wat heeft hij nodig. In principe is het, wanneer je daar naar zoekt, of je baby troost, al een excuses op zich.

In de basis is het excuses maken niet erg, toch vind ik dat een huilende baby er nou eenmaal bijhoort. Loop je in de supermarkt, dan moet je als buitenstaander maar gewoon even een ander gangpad nemen. Zit je te picknicken in het park naast een onrustige baby, dan verleg je je picknickkleed maar lekker. Baby’s huilen en mensen zonder kinderen storen zich hieraan. Maar nee, excuses maken, hoeft wat mij betreft niet, YES dus op deze stelling.


Baby’s huilen, kleine kinderen maken lawaai en volwassenen verbieden dingen. Zo gaat het. Natuurlijk kun je (moet je, in sommige gevallen) rekening houden met de omgeving, door bijvoorbeeld – indien mogelijk – oppas te regelen als je uit eten wilt gaan in een klein restaurantje. Als je dat wilt.

Maar een baby ‘hoort’ ook gewoon bij het leven, bij jouw leven, bij dat van ‘ons allemaal’ als maatschappij. Waar zwangere vrouwen meestal op handen gedragen worden, daar kan men nogal intolerant zijn op het gebied van huilende baby’s. En ik snap ook best dat het niet chill is als jij ergens rustig zit te lezen en naast je begint er eentje te brullen, maar bedenk dan: 1.) dat die baby het niet expres doet en 2.) dat die ouders zich al bezwaard genoeg voelen en hun best doen om er iets aan te doen – daar ga ik dan tenminste van uit.

Als je kind je misdraagt, mag je daar wat mij betreft best je excuses voor aanbieden als ouder. Maar een huilende baby misdraagt zich niet, die communiceert gewoon op de enige manier die hij kent. Dus YES, eens met de stelling: voor een huilende baby zou niemand zich hoeven excuseren. Met de kanttekening dat diegene wel zijn best doet om er iets aan te doen dan.

Andere stellingen waarover wij onze mening gegeven hebben:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *