Van ei bakken tot brood maken – 10x zelfstandigheid van Kobe.

Het is tien voor acht, in de ochtend. We zitten met zijn vieren aan het ontbijt en Kobe zit in zijn badjas. Vicky zit rustig haar pops te eten met melk en ik neem net mijn laatste hap havermout. Nog geen half jaar geleden moest ik Kobe vertellen dat hij inmiddels zijn brood moest gaan maken en aankleden, want om kwart over moeten we ons klaarmaken voor school.

Twee weken geleden draaide Kobe zich naar de oven en zei hij: “Mama, ik moet mijn brood maken. Het is al bijna acht uur.” M. en ik keken elkaar flabbergasted (schrijf je dat zo?) aan en waren in shock. “Eh ok,” zei ik, “ga je gang.” Hij schuift zijn stoel naar het aanrecht , grist beleg uit de koelkast en de kast ernaast en gaat smeren.

  1. Tijd van de klok aflezen – zoals ik in de intro al zei, snapt hij inmiddels dat er 60 seconden in een minuut zitten en 60 minuten weer in een uur. Ik heb het hem echt ooit wel uitgelegd, maar geleidelijk aan snapt hij steeds beter hoe hij klok kan kijken. Ik heb hem op een moment verteld over hoe lang hij naar school moest en hoeveel hij nog moest doen. Ik zei hem toen ook “het is aan jou om dit te gaan plannen.” Sinds ik dat heb gezegd, houdt hij zelf dus de tijd in de gaten.
  2. Eieren en pannenkoeken bakken – “mama ik help wel even,” zei hij vanavond tegen me. We gingen pannenkoeken bakken en Kobe wilde per s├ę het eischil breken en met een garde het beslag mixen. En het beslag in de pan doen. En het lukte Met wat spetters naast de bak, maar hij heeft zich niet gebrand aan de pan en alle pannenkoeken zijn gelukt.
  3. Brood maken en bakje vullen – voordat hij zelf de tijd ging bijhouden, maakte hij wel al zijn brood. Er wordt met kruimels gegooid en als ik even niet kijk zijn er drie boterhammen gesmeerd met chocopasta, maar meestal gaat het best goed.
  4. Tandenpoetsen – Iedere ochtend en avond poetst Kobe zelf zijn tanden. Ik moet wel af en toe zijn kiezen controleren, maar hij poetst zo’n 2,5e minuut en volgens mij gaat dat vrij aardig ­čÖé
  5. Verzorging – Hij was zijn nagels aan het knippen in bed laatst. Dat vond ik ook wel een stap. Qua douchen en hemzelf verzorgen, is ook wel iets wat hij zelf kan gaan doen. Een beetje assisteren en zo veel mogelijk aangeven “ik kan helpen als dat nodig is.’ Maar controleren van zijn tanden na het poetsen, zijn haar wassen, zijn rechter handnagel knippen (moeilijk met links), ik mag hem gelukkig nog vaak genoeg helpen!
  6. Vriendjes afspreken, regelt het zelf – toen hij net vier was en naar de basisschool ging, kwam hij thuis en ja, mosterd na de maaltijd, zei hij tegen me: “ik had eigenlijk met .. willen spelen.’ Dan baalde hij enorm dat ik hem niet geholpen had met vragen (maar goed, hij zei het te laat). Hij was ook vaak op het schoolplein, n├ęt iets te laat, dan liet het aan mij over. Sinds ongeveer een/1,5 jaar spreekt hij in de klas al met iemand af, dus komt dan het schoolplein opgelopen: “Mama, ik heb met .. afgesproken!”
  7. Alleen spelen op zijn kamer – Kobe is altijd al wel een zelfstandige speler geweest, maar hij gaat steeds meer naar boven met zijn Pok├ęmonkaarten spelen bijvoorbeeld. Zijn kamer wordt steeds vaker goed benut.
  8. Zelf boekjes lezen in bed. Het is erg jammer dat hij nog geen letters kan lezen, maar als ik beneden ben en later nog even boven kom, zie ik Kobe vaak door zijn boeken bladeren en plaatjes kijken.
  9. Dit is een minder groot punt, maar wel een die hier tussen past. Vroeger moest ik Kobe met alle technische snufjes helpen: de iPad aan, Netflix opzetten, TV besturen, daar hoef ik hem eigenlijk nooit meer mee te helpen.

10. De zinnen die hij maakt en de woorden die hij kiest. Ik vind namelijk dat hij zelf zijn zinnen al goed kan formuleren en ook op een hele interessante, bijna volwassen, manier dingen kan vragen en voor elkaar kan krijgen. Het is een buitenbeentje in het lijstje, want echt onafhankelijk is het niet, maar zeker een benoeming waard.

Lieve Kobe, je groeit zo snel. Je bent echt al een kleine jongeman aan het worden. Je mag heel veel zelf doen, want dat scheelt mij echt veel tijd, maar ik vind het ook echt prettig om je met dingen te helpen. Ik hoop dat ik altijd die persoon blijf, die jou met kleine of grote dingen kan helpen. Ook hoop ik dat juist door jou de kleine dingen te laten doen en je te laten beseffen dat je met vragen of dingen bij me aan kunt kloppen, er juist genoeg tijd een aandacht voor die dingen overblijft ­čÖé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *