‘Dat zou mij nooit overkomen’. Het verloop van elke discussie over kinderen en water.

Vorige week gebeurde het: een vierjarig jongetje overleed omdat hij verdronk in een zwembad, waar hij vermoedelijk in gevallen was. Verschrikkelijk natuurlijk, de nachtmerrie van elke ouder. Ik denk niet dat die ouders er ooit nog overheen komen. Hun schuldgevoel is vast enorm, en sommige reacties op social media helpen daar nou ook niet bepaald bij…

‘Dat zou mij nooit overkomen’

Vind ik een moeilijke uitspraak. Natuurlijk vind ik het zelf ook onvoorstelbaar dat mijn kind ooit helemaal alleen zonder zwemdiploma ook maar in de buurt van een zwembad zou zijn, maar een ongeluk zit – heel cliché – in een klein hoekje. Ik beschouw mezelf als een voorzichtige moeder (een voorzichtig persoon ook), en toch ben ik mijn beide kinderen wel eens kwijt geweest. Nooit lang, en nooit vlak bij het water, maar er zijn echt maar een paar seconden voor nodig en het is haast niet te doen om je kind altijd in het oog te houden.

‘Als mijn twaalfjarige dochter (die haar A, B en C heeft) gaat zwemmen zit ik er ook altijd bovenop en zwem ik naast haar op een meter afstand’

Ok… gevalletje je kan het ook overdrijven? Volgens deze ouder was dit niet overdreven, maar juist noodzakelijk. Als je immers altijd letterlijk naast je kind blijft zwemmen in het zwembad en je daarnaast zelf kan reddingszwemmen, is de kans op verdrinking inderdaad nihil. Maar moet je dat willen? Is het op een gegeven moment, op een gegeven leeftijd, niet ook juist de bedoeling dat je je kind los durft te laten, óók in ‘spannende’ situaties zoals met zwemmen, en dat je je kind het vertrouwen geeft dat het het zelf kan? Natuurlijk kan een kind ook verdrinken door toedoen van een ander die – al dan niet per ongeluk – bovenop haar springt. Een achttienjarige met rijbewijs kan ook een ongeluk krijgen zonder daar zelf enige schuld aan te hebben. Als ouder kun je niet alles voorkomen, al zou je dat willen. Ik kan mij zelf heel goed voorstellen dat ik de jongens, als ze tien zijn en hun zwemdiploma hebben, alleen laat zwemmen.

‘Als ik met mijn kinderen ga zwemmen, is er altijd ten minste 1 volwassene per kind bij’

Lijkt me, zeker bij jonge kindjes zonder diploma, zeker geen slecht idee. Maar hoe ga je dat doen als ze ouder zijn, en je hebt er vijf, en je bent op vakantie? Waar ga je dan die extra volwassenen vandaan halen? Of dan maar gewoon helemaal niet zwemmen? En als je kind een tiener is en uitgenodigd wordt voor een zwemfeestje? Ik ga niet alleen met mijn kinderen (van 3 en 5 en zonder diploma’s) zwemmen in het diepe. In het peuterbadje mogen ze daarentegen best van mij, en ook naar het strand zou ik wel in mijn eentje met ze gaan.

‘Ik ben zelf doodsbang voor water, dus ik heb mijn kind geleerd dat het enorm gevaarlijk is’

Tja… is dat zo? Is zwemmen met je zwemdiploma in een zwembad ‘enorm gevaarlijk’? En moet je kind bang zijn voor alles waar jij zelf bang voor bent, of is het juist zaak om je eigen angsten niet op je kinderen te projecteren? Dat je je kinderen uitlegt waarom ze voorzichtig moeten zijn bij/in het water, prima, maar je hoeft ze ook geen complex aan te praten. Zoals bij veel dingen denk ik: Gebruik je gezonde verstand…

‘Ik zie wel eens ouders een boek lezen aan de rand van het zwembad!’

WAT! Hoe durven ze? Ik zie ook wel eens ouders een boek lezen aan de rand van het zwembad. Ik lees zelf ook wel eens een boek aan de rand van het zwembad. Als mijn vriend erbij is bijvoorbeeld. En ik kan me ook goed voorstellen dat ik dit later, als mijn zoons een zwemdiploma hadden, ook zou doen. Niet elke ouder die ontspannen naast het zwembad zijn eigen ding zit te doen, is een lakse, slechte ouder.

‘Ik heb wel eens een kind gered van de verdrinkingsdood en die ouders hadden niks in de gaten’

Zoals altijd zijn er bij de reacties ook verhalen waarvan de schrijver als held naar voren komt. En gelukkig maar dat er mensen zijn die (ook) op andermans’ kinderen letten, want zo kunnen we elkaar allemaal helpen. Maar als je een kind redt van de verdrinkingsdood, wat zou kunnen, dan zorg je er toch voor dat die ouders dat weten? In zo’n geval zou ik het mijn plicht vinden om, behalve dat kind in kwestie te redden, ook de ouders te waarschuwen dat ze misschien toch iets beter moeten opletten…

Zoals altijd is het zoeken naar de balans. Als ouder wil en moet je goed opletten, gevaar inschatten (want zeker jonge kindjes kunnen dit nog niet zelf) en een besluit nemen dat jou verantwoord lijkt. Sommige ouders zijn hier makkelijker in dan andere. Ik denk in elk geval dat het, gebaseerd op de summiere informatie en het feit dat je er zelf niet bij was, onnodig is om de ouders van het verdronken jongetje een nóg groter schuldgevoel aan te praten dan ze waarschijnlijk al de rest van hun leven met zich mee moeten dragen. #doeslief. En let op je kinderen in (de buurt van) het water.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *