Stelling: er zouden kindvrije restaurants moeten bestaan


Ik hou van kinderen. Vooral van m’n eigen, maar ook van kinderen over het algemeen. Neemt niet weg dat ook ik er in sommige situaties van baal dat ik er met ‘zo eentje’ opgescheept zit. Bijvoorbeeld tijdens een vliegreis (die ik al lange tijd niet gemaakt heb), of tijdens een etentje waarvan ik me had voorgesteld dat ik in alle rust zou kunnen bijkletsen met een vriendin. In dat laatste geval zou ik dan ook mijn eigen kind(eren) bewust niet meenemen, omdat ik weet dat er een aanzienlijk risico is dat die, in positieve of negatieve zin, om aandacht gaan vragen. En niet omdat ze slecht opgevoed zijn, maar omdat het kinderen zijn.

Kindvrije zones zou ik als moeder dus absoluut niet discriminerend of beledigend vinden. Een beetje balen, dat misschien wel, maar er blijven toch altijd meer dan genoeg plekken over waar je ze wél naartoe mee kunt nemen. En dat hoeven dan heus niet alleen maar Monkey Town-achtige plekken te zijn die juist ingericht zijn voor hen, want volgens mij moeten kinderen ook leren om zich juist te gedragen waar dat nodig is. Maar dat leren gaat met vallen en opstaan. En de (kinderloze) volwassene die daar even geen zin in heeft, begrijp ik volkomen. Of kindvrije restaurants er echt zouden moeten zijn, dat vind ik nou ook weer niet, maar ik zou zeker niet tegen zijn. Een YES op de stelling dan toch maar.


Ik houd van eten. Ik houd van gezellig eten. En ik houd van mijn kinderen. De combinatie hiervan? Nee, die is niet altijd even relaxt. De laatste keer dat ik met Kobe, Vicky en M. naar een restaurant ging, dwarrelde Vicky door de Landmarkt, gooide Kobe de kleurtjes op de grond in de hoek en aten ze beide erg weinig van hun bord vol garnalen en patatjes.

Ik zorg er altijd voor dat Kobe en Vicky geen rondjes wandelen door het restaurant en mensen (zoals de obers) in de weg lopen. Er zijn ouders die hun kind laten rondrennen, schreeuwen en met eten laten gooien, dat is altijd best heftig. Zeker als jij lekker rustig aan het eten bent.

Maar kindloze restaurants? Nee. Ik heb nooit zodanig die irritatie ervaren dat ik dit nodig vindt. En daarnaast vraag ik me af wat de grens is, onder de…. 4/5 jaar? Met Kobe kan ik nu prima uit eten en gesprekken voeren, maar er zijn 7-jarigen die zich nog niet kunnen gedragen.. Er zijn dan overigens ook sommige volwassenen die wat mij betreft uit restaurants gebannen moeten worden 😉

NO dus wat mij betreft op deze stelling.

 

Andere stellingen waarover wij onze mening gegeven hebben:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *