Consuminderen met kinderen. Hoe en waarom ik de ‘2 voor 1 regel’ introduceerde.

Met de komst van een kind, haal je niet alleen een persoontje, maar ook een hoop spullen in huis. Dat begint al bij de uitzet, en het stopt niet. Nooit. Tenzij je kinderen misschien écht groot zijn, maar zelfs dan blijft de wens of het verlangen naar bepaalde dingen bestaan. Misschien is die dan alleen maar groter trouwens.

Je kunt die koopmanie omarmen en het vergaren van spullen zien als een manier om niet alleen hun, maar ook je eigen behoeftes te bevredigen. Je kunt je er ook tegen verzetten, of zoeken naar alternatieve vormen van winkelen. Ik doe zelf een mix van deze twee.

Consuminderen: waarom zou je?

Wij hebben geen enorm huis. Ook geen heel klein (zeker niet als je bedenkt dat we best een tijdje met z’n drieën op nog geen 50 m2 gewoond hebben) huis, maar ik wilde ten eerste voorkomen dat ons hele huis overgenomen zouden worden door het speelgoed. Bovendien geloof ik – en deze reden is eigenlijk belangrijker – dat overdaad schaadt. Dat kinderen die alles krijgen wat hun hartje begeert niet per se leukere kinderen zijn, en dat er zo ongelooflijk veel dingen zijn die we niet echt nodig hebben maar waarvan de producenten ons maar wat graag willen laten geloven dat dat wel zo is. In verveling en herhaling schuilt creativiteit. En daar hebben kinderen meer dan genoeg van, ze moeten alleen wel de kans krijgen om die te gebruiken. En die kans ontneem je ze ook door ze te overladen met (steeds meer of steeds nieuw) speelgoed.

Naarmate kinderen ouder worden, veranderen hun interesses. En verandert dus ook het (type) speelgoed dat daarbij past. Mijn zoons maken geen insteekpuzzels meer en ook Duplo begint wat te simpel voor ze te worden. In plaats daarvan is het hier Paw Patrol voor en na, en begint ook de Lego steeds meer in trek te komen. Natuurlijk ga ik daarin mee – ze hoeven van mij echt niet een jaar met exact hetzelfde te spelen. Maar ik wil ook niet dat er steeds meer bij komt. Daarom introduceerde ik de ‘2 voor 1 regel’.

De 2 voor 1 regel

De ‘2 voor 1 regel’ is heel simpel. Ik paste hem al langer toe op spullen in het algemeen, maar sinds ongeveer een halfjaar ook bewust op speelgoed en kleding, zowel van mezelf als voor de jongens. Het gaat als volgt: voor elk nieuw (of dus tweedehands-nieuw) item dat erbij komt, moeten er 2 dingen weg. Met ‘weg’ bedoel ik dan niet weggegooid, want dat doe ik als het even kan liever ook niet. Wat dan wel? Bijvoorbeeld naar de kringloopwinkel, als cadeau voor iemand anders (een ander kind), of naar het goede doel.

Wat mijn kinderen hier (hopelijk) van leren

Noël snapt het natuurlijk niet helemaal, maar vindt het geen probleem als ik zeg dat hij bijvoorbeeld 2 autootjes moet kiezen om aan een ander kindje te geven. Elia snapt het wél, die wil maar wat graag iets nieuws, dus die is er dan als de kippen bij om iets te kiezen om weg te geven. Soms, als hij bijvoorbeeld vermoedt dat hij iets van Paw Patrol krijgt, wil hij zelfs iets van zijn lievelingsspeelgoed weggeven. Dan leg ik hem uit dat dat niet per se nodig is, dat hij ook iets mag kiezen waar hij weinig mee speelt.

Ervaring leert dat er vervolgens ook nooit meer gevraagd wordt naar hetgeen we weggeven hebben. Uit het zicht en uit het hart, zo lijkt het bij mijn kinderen te werken, en ik vind dat helemaal prima. Blijkt maar weer hoe weinig waarde het eigenlijk voor hen had (of tenminste – ooit had het dat wel, maar ze zijn ‘eruit gegroeid’). Een deel van onze autootjes hebben we weggeven aan de speelclub waar ik wel eens kom. Toen Elia ze een tijdje later daar weer zag, zei hij: “Die waren eerst van mij.” Het was een neutrale constatering – niets van spijt, niets van jaloezie. Dat vind ik mooi.

Dwingen om uit iets te kiezen maakt je er ook bewust van dat je eigenlijk al best veel hebt, en je waardeert het nieuwe daarom des te meer. Althans, dat is mijn theorie, ik denk niet dat de jongens dergelijke denkprocessen doorlopen. Zij willen alleen maar iets nieuws, en geven in ruil iets weg wat ze niet meer zo boeiend vinden. Ons huis wordt zo, stukje voor stukje, steeds leger, waarbij spullen elkaar blijven afwisselen maar er niet steeds meer bij komen. Dat vind ik heel prettig. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd – Marie Kondo zal dit beamen ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *