Als de kinderen groot zijn, dan ga ik dit doen

Vandaag ben ik jarig, ik word 31. Ik vind het niet leuk om ouder te worden, maar ik vind het wél fijn dat er met de jaren ook meer rust in mij komt. Niet dat ik ‘vroeger’ nou zo’n onrustig type was, maar ik weet gewoon steeds beter wat ik fijn vind, wat mij gelukkig maakt, waar ik energie van krijg. Kortom: wat bij mij past.

Daarom vandaag voor de verandering een blog over mij, en niet over de kinderen. Wat zijn nou mijn toekomstdromen, die tijdelijk ‘on hold’ staan omdat ik – jawel, daar zijn ze dan toch – kinderen heb, of omdat de tijd er simpelweg nog niet rijp voor is? Hier komen ze in willekeurige volgorde:

Een taalcursus doen

En dan het liefst een intensieve, eentje waarbij je een week (of nog langer) helemaal ondergedompeld wordt in de betreffende taal. Ik heb een paar jaar geleden twee maanden lang een taalcursus Spaans voor gevorderden gevolgd in Málaga, dat was fantastisch. In Nederland heb ik beginnerscursussen Chinees en Arabisch gevolgd, waar ik me eerlijk gezegd niet meer heel veel van herinner. In de toekomst zou ik graag (beter) Italiaans of Frans leren, maar eigenlijk heb ik interesse in alle talen en natuurlijk ook in de bijbehorende culturen.

Een eigen taalschool beginnen

Als ik ooit een (groot) geldbedrag zou winnen, dan zou ik meteen weten wat ik ermee zou doen: een eigen taalschool beginnen, waar ik gratis Nederlandse les zou geven (en alfabetisering) aan mensen, kinderen én volwassenen, die het graag willen. Dit kan ik natuurlijk ook realiseren zonder de loterij te winnen, al zou ik het dan niet zo gauw gratis kunnen doen, omdat ik toch ergens inkomsten vandaan moet halen. En het is juist dat gratis, laagdrempelige idee dat mij aanspreekt – dat echt iedereen welkom zou zijn. Mijn huidige baan is mijn droombaan, ik vind het soms nog steeds absurd om te bedenken dat ik gewoon betaald krijg om te doen wat ik het allerliefste doe, maar er zijn toch wat dingen die ik anders zou doen als ik het helemaal alleen voor het zeggen had. Nog meer gepersonaliseerd leren, nog meer ruimte (en materialen) voor creatief leren, kleinere groepen, lokalen die helemaal volhangen met zelfgemaakte knutsels… Ja, dit is wel echt een toekomstdroom.

Een boek schrijven

Een roman, om precies te zijn. Lekker cliché, want wil de helft van Nederland dat niet? En denk ik echt dat ik de nieuwe Harry Mulisch ben? Nee, dat denk ik zeker niet. Ik zou het ook niet eens hoeven publiceren, al zou dat wel leuk zijn, maar het lijkt me vooral tof om ergens de ideeen, de concentratie en de discipline vandaan te halen die nodig zijn om een heel boek te schrijven. Mijn manuscript (dat klinkt ook gelijk veel officieler dan het is) telt tot nu toe bijna 100 pagina’s. Als ik meer tijd, rust en ook slaap heb – die drie hangen met elkaar samen – maak ik het graag een keertje af.

Een opleiding tot opticien doen

Ik heb nooit uitgeblonken in natuurkunde. Dat is nogal een understatement: ik was heel erg slecht in natuurkunde. Er was maar 1 onderdeel dat mij aansprak, en dat was het oog. Holle lens, bolle lens, ik zie nog steeds de plaatjes uit mijn boek voor me. Het menselijk oog fascineert me, en ik ga graag en vaak naar de opticien. Brillenglazen met verschillende diktes, het apparaat waarbij je aan wieltjes draait, de beetje chemische geur die er altijd in zo’n ruimte hangt – ik vind het echt iets magisch hebben. Ik heb meermalen op het punt gestaan om een opleiding tot opticien te beginnen, maar het uiteindelijk niet gedaan omdat het een mbo-opleiding is. Er is helemaal niks mis met het mbo, maar het is wel een beetje gek om dat te doen als je net je gymnasium diploma gehaald hebt, en als je óók heel graag Nederlands zou studeren. Dat laatste heb ik dus gedaan, en daar heb ik nooit spijt van gehad, maar als ik ooit tijd (en slaap en geld) over heb, dan zie ik mezelf al helemaal in zo’n winkel staan en aan het wieltje draaien, ondertussen “Is lens 1 beter, of lens 2 beter?” zeggend.

In een Tiny House wonen

Oké, deze is een toekomstdroom voor in een heel verre toekomst, als ik gepensioneerd ben en de jongens uit huis. Maar stiekem ben ik ook nu al geobsedeerd door Tiny Houses vanaf de eerste keer dat ik er eentje zag. Wat mij vooral aanspreekt aan (heel) klein wonen, is dat het het leven volgens mij simpeler maakt. Minder spullen is minder stress en meer aandacht voor wat écht belangrijk voor je is, en voor elkaar. Ik ben benieuwd of het mij zou lukken om zo weinig waarde aan materiële zaken te hechten, maar ik denk wel dat ik het kan, zeker als ik de tijd heb om me erop voor te bereiden.

Daarnaast lijkt het mij de ultieme vrijheid als je kan wonen waar je maar wilt, en om de zoveel tijd verhuis je dan met je hele huis ergens anders naartoe. Dan heb je zowel de voordelen van het oude, vertrouwde (thuis), als de voordelen van reizen en nieuwe plekken ervaren.

Ik bingewatch alle afleveringen van Tiny House Nations op Netflix. Dat overdreven Amerikaanse gedoe en de duidelijk in scène gezetten teksten spreken me niet zo aan, maar ik vind het fantastisch om te zien hoe die minihuisjes gebouwd worden, hoeveel karakter en persoonlijkheid ze hebben en hoeveel er vaak toch nog mogelijk blijkt te zijn op zo’n beperkt aantal vierkante meter.

*Uitgelichte foto door Ayla Maagdenberg

1 thought on “Als de kinderen groot zijn, dan ga ik dit doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *