Vicky til ik op en Kobe moet zelf lopen. Hoe mijn oudste ondergesneeuwd wordt.

Kobe kan aardig veel zelfstandig. Maar de laatste tijd maakt hij vaker opmerkingen over dat zijn zusje iets krijgt en hij niet. Of pakt hij iets af van zijn zusje als Vicky ergens mee speelt. Soms random. Waar hij dan eigenlijk mee wil spelen. De competitie tussen de twee wordt steeds groter en ik wil er dan ook voor waken dat Vicky hierin in het voordeel is. Zij is nog klein en heeft vaak onze hulp nodig om tegen Kobe op te kunnen boksen. Maar omdat we Kobe geen hulp geven, krijgt hij dan te weinig aandacht? Kortom: raakt hij ondergesneeuwd?

Of zijn we gewoon gewénd om hem meer aandacht te geven en vermindert dat simpelweg?

Linda Blair is klinisch psychoog en wordt in het artikel ‘De plaats in het gezin kan veel verklaren‘ op BN de Stem vaak genoemd. Onder andere vertelt zij dat oudste kinderen vaak erg veel verantwoordelijkheid voelen en ook hogere eisen aan zichzelf stellen dan een tweede (en derde). Dit kan op een latere leeftijd voor positieve eigenschappen zorgen, zoals betrouwbaarheid en zijn ze meer geneigd de leiding te durven nemen dan het jongste kind uit het gezin.

Zie ik dit terug in Kobe? Hij begeleidt zijn zusje vaak (leiding?) en tja ik weet niet of ik nu al kan zien of hij betrouwbare eigenschappen aan het ontwikkelen is..

Misschien nog iets te voorbarig? Wel dus erg interessant dat de ontwikkeling van je oudste tot aan de tweede dus anders verloopt dan daarna. De eerste drie jaar heeft hij volle aandacht, wordt hij opgetild (wanneer je geen buik hebt dan) en zijn de ogen op verjaardagen op hem gericht. Wanneer broer of zus tevoorschijn komt, moet hij een stapje terug doen en kunnen we niet altijd 100% naar hem luisteren of kijken.

Wat probeer ik hieraan te doen? Een paar cases…

1) Kobe is iets aan het vertellen is en Vicky klimt uit haar stoel >> Ik blijf Kobe af en toe nog steeds aankijken zodat hij het gevoel geeft dat ik hem nog steeds hoor.

2) Vicky schreeuwt er doorheen dat ze wil eten >> ik leg Kobe zijn verhaal/gesprek even plat en vertel hem rustig dat ik graag naar hem wil luisteren. Maar “Vicky is nog jong en begrijpt nog niet hoe ze dingen moet vragen.” Ik verontschuldig me en vervolgens sluis ik mijn aandacht pas naar haar.

Want: juist door die broer weet die dame die aandacht wel te pakken.

Hoe zou jij hiermee omgaan? Of hoe ga jij hiermee om?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *