Een lief jongetje in een tijdperk vol boze mannen

Onlangs las ik het mooie artikel How to raise a sweet son in an era of angry men.

Meermalen heb ik tijdens het lezen geknikt en bij mezelf gedacht: zo is het, hier zou elke (jongens)moeder zich van bewust moeten zijn.

Wat de wereld nu nodig heeft, zo beargumenteert schrijfster Faith Salie, zijn lieve jongens en mensen die ze opvoeden. Het hele artikel is een pleidooi voor mannelijke zachtaardigheid, als tegenwicht voor het masculine geweld dat gebruikt wordt om anderen neer te halen en dat telkens meer de norm lijkt te zijn.

Kijken we naar hoe ze met woede omgaan, dan is het verschil tussen de sekses groot: meisjes worden aangemoedigd om voor zichzelf op te komen (denk aan #MeToo), terwijl mannen hun boosheid leren ‘gebruiken’ met als doel om eventuele kwetsbaarheid te maskeren.

Want lief, zorgzaam, gevoelig, empathisch en kwetsbaar zijn, dat zijn vrouwelijke eigenschappen. Jongens, zo zegt de auteur, leren van jongs af aan dat ze alles kunnen worden wat ze maar willen, terwijl meisjes leren dat ze alles mogen voelen dat ze willen. We leren jongens dat ze stoer moeten zijn, dat ze zich moeten beheersen, maar ook dat ze nu eenmaal eigenschappen bezitten die blijkbaar onveranderlijk zijn omdat ze van een bepaald geslacht zijn: Boys will be boys.

Faith Salie pleit niet voor een genderneutrale opvoeding, en ook niet voor het negeren van intrinsieke verschillen tussen jongens en meisjes. Ze pleit er wél voor dat we erkennen dat alle kinderen, ongeacht het geslacht, een lieve kant in zich hebben die wij, als ouders en als maatschappij, juist moeten voeden. Want lieve jongens groeien op tot mannen die de kracht van kwetsbaarheid kennen, die empathisch zijn, die genoeg zelfvertrouwen hebben om zich niet bedreigd te voelen door hen die ‘anders’ zijn. Lieve jongens zijn kinderen die de kans hebben gekregen om alles te voelen en om hun emoties zonder enige schaamte te uiten.

Scholen en kinderdagverblijven kunnen hieraan meewerken door het expliciet ter sprake te brengen. Ouders kunnen op hun beurt evenveel affectie naar hun zonen toe tonen als naar hun dochters. Zo kunnen lieve jongens van kleins af aan leren dat het oké is om om hulp te vragen wanneer ze die nodig hebben, in plaats van te streven naar macht. Lieve jongens worden mannen die seksuele grenzen herkennen en respecteren, omdat ze vrouwen als hun gelijken zien.

De auteur slaat wat mij betreft met dit stuk de spijker op zijn kop. Ik krimp ineen bij het horen van de zin ‘grote jongens huilen niet‘, ik voel me verdrietig wanneer een jongetje van zijn ouders niet de roze lepel mag kiezen. Nu weet ik ook (beter) waarom. Faith Salie verwoordt precies mijn overtuigingen, en na het lezen van haar stuk ben ik me er nog meer van bewust. Elia is, al vanaf dat hij een baby was, bovengemiddeld zachtaardig en gevoelig. Het is mijn taak om die eigenschappen vooral te koesteren.

Tot slot citeer ik graag de zin waar het artikel mee eindigt:

Boys will not be boys. Boys will be human.

Interessant? Lees dan ook dit artikel.

*Foto’s door Ayla Maagdenberg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *