Persoonlijk·Tips & trucs

De dwangneurose die het moederschap heet.

Ik ben niet paranoia hoor. En ook geen spastische moeder met een dwangneurose. Ik ben gewoon een moeder die houdt van regelmaat en merkt dat dit haar kinderen goed doet. De woorden rituelen en tradities zijn misschien iets over de top, maar het is nou eenmaal zo dat dit dagelijks terugkerende handelingen zijn, die ik doorvoer om rust in huis te krijgen. En dat lukt (meestal). Rust, reinheid, regelmaat zijn die drie hatelijk bekende R-en. In mijn eerdere blog heb ik stiekem ontdekt dat twee van de drie hier in huis niet aanwezig zijn. Regelmaat daarentegen is juist wel een van die R-en waar ik heilig in geloof. Of een R die hier wel echt werkt.

Als nog niet bekend is wat we die dag gaan doen, Kobe niet weet of hij naar de crèche gaat of niet, of wanneer we last minute besluiten ergens anders te gaan eten dan thuis, wordt alles hier onrustig. Dan raken we allemaal lichtelijk in paniek. Er zijn een aantal dingen waar de kindjes veel waarde aan hecht en de schuldige hiervan ben ik. Ik merkte al in de babyfase van Kobe dat hij onrustig reageerde wanneer wij veranderden van omgeving. Hij had zo ongeveer twintig minuten nodig om te wennen aan een andere sfeer, nieuwe mensen en geuren. Zelfs als we ergens heen gingen waar hij vaker kwam (opa’s en oma’s). Hij had wat wenningstijd nodig. Vicky heeft dat minder..


Foto door @ ayla maagdenberg.

Tja, en dan zijn er altijd dingen waar je tegenaanloopt. Want iedereen moet wel meewerken.

(Schoon)ouders die het ritme vergeten

Iedereen heeft een eigen schema. Daar ben ik me van bewust. Ook de oppassers (oppas, opa’s/oma’s, crèche) van Kobe en Vicky. Logisch. Maar ik heb het ritme zo ingebouwd dat Vicky om 18.30 haar avondeten gaat en naar bed gaat. Er mag niet veel minder dan 3u tussen de voedingen inzitten, dus als de oppas thuiskomt en ze heeft om 16.45 nog gegeten ligt heel Vicky haar schema overhoop. Als ik van de crèche hoor dat ze drie uur achter elkaar heeft geslapen tot 17u, kan ze niet slapen om 18.45/19u. Dat zijn dingen die door mijn strakke schema het allemaal ietsje lastiger maken wanneer iemand (lees: de rest) zich hier niet aan houdt. Hoe lastig is het ook om continu iets te moeten bewijzen, terwijl je gevoel zegt dat het klopt en het juiste is.

Vaak moet ik veel discussie voeren en me hard maken voor deze regelmaat. Gelukkig geeft het tegendeel zich altijd flink zijn bewijs. Slecht slapen of drinken als het niet gaat zoals ik heb bedacht kan ik als prima argumenten naar voren schuiven om te laten zien dat het wel moet zoals ik wil;)

Het leek me toch wel leuk om een paar onderdelen binnen deze spastische regelmaat, die ik hier in huis af en toe doorvoer, op een rijtje te zetten.

  • ‘Mama, we lezen toch altijd een boekje?’ Het avondritueel is hier standaard in huis. Eerst gaan we naar boven (baby&peuter), dan poetsen we onze tanden (peuter), verschonen we de luier en doen we de pyjama aan (baby&peuter) en dan geef ik de fles (baby) en lezen we een boekje (baby&peuter). Zo wennen ze langzamerhand aan het naar bed gaan en voelen ze dat het prettig is om naar bed te gaan, omdat je er de tijd voor neemt. Soms heb je haast (oppas komt zo en je wil sporten), maar dan doe ik net alsof ik er toch van geniet 😉
  • Op tijd naar bed – en dan ook echt niet afwijken van die tijd. Kinderen toch thuis laten bij de oppas wanneer wij een feestje hebben, werkt dan ook best goed. Door bij opa’s en oma’s exact die volgorde aan te houden, gaan ze ook nog eens gemakkelijk uit logeren.
  • ‘Mama ik heb trek’. – Wij proberen hier altijd met elkaar te eten. Soms zijn ik of manlief wat later, maar dan eten we ook wat later. Dit lukt echt niet altijd. Soms doe ik alsof ik met Kobe zijn pasta mee eet (bord voor mijn neus met 1 pasta’tje erop), maar dan bestellen we samen een uur later een pizza (als hij op bed ligt..)
  • Samen ontbijten – we staan allemaal op tijd op en ontbijten altijd samen. Betekent dat dat we af en toe later op werk zijn? So be it. Dit is hoe het gaat en hoe wij relaxt kunnen opstaan.

Voorbereiding schept rust.

Ik las dat kinderen over het algemeen erg gefocust zijn op hetgeen ze aan het doen zijn en flink van slag kunnen zijn als iets ineens verandert zonder dat dit hun eigen keuze was. Voorbeeld: je wilt naar de supermarkt en je peuter zit midden in een fantasieverhaal met draken, tja: haal hem daar maar eens abrupt uit zonder scène te maken. Belangrijk lijkt het – hier in huis in ieder geval – veranderingen van tevoren aan te kondigen.

Wat zijn jouw rituelen thuis?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *