Hoe ik, als moeder die niks gewend was, een huilbaby kreeg

Elia, a.k.a. Het Makkelijkste Kind Uit De Wereldgeschiedenis, huilde als baby zelden. Natuurlijk, ook hij had in de eerste weken van zijn leven krampjes. En uiteraard had hij ook sprongetjes waarbij hij niet lekker in zijn vel zat. Maar over het algemeen heb ik het echt getroffen met zijn (gebrek aan) huilgedrag. Ik realiseerde me dat toen niet. Wél vroeg ik me in mijn verlof vaak af wat die andere moeders in hemelsnaam de hele dag deden. Regelmatig zat ik maar te wachten tot hij wakker werd en ik tenminste weer met hem kon spelen of een flesje kon geven.

Deze wordt vast het tegenovergestelde, grapten de babydaddy en ik tegen elkaar toen ik nog zwanger was. En ja, de grap is er inmiddels wel vanaf en hoewel ik het liever niet wil toegeven, kan ik er ook niet omheen: Noël is de eerste 4 maanden van zijn leven een huilbaby geweest…

Wanneer is iemand een huilbaby?

Kinderartsen definiëren een huilbaby als een baby die: minimaal drie weken lang, minimaal drie dagen per week, minimaal drie uur per dag huilt.

Als je baby veel huilt dan voelt het al gauw als urenlang, ook wanneer het in werkelijkheid misschien maar een kwartiertje is. Ik weet dat perceptie en werkelijkheid niet altijd overeen komen, dus heb ik het meermalen getimed. Op een goede dag huilde hij ‘slechts’ anderhalf tot twee uur. Op een slechte dag was het meer richting de 4/5 uur. Goede en slechte dagen wisselden elkaar af, maar minimaal drie dagen per week minimaal drie uur per dag huilen… dat haalde Noël wel.

Als hij eenmaal sliep, had ik geen kind aan hem. Slapen is dus geen probleem (meer). Maar wanneer hij wakker was, was ik altijd met hem bezig. En dan bedoel ik dus de hele tijd, met af en toe een pauze van 2 minuten om naar de wc te gaan of een boterham te smeren. Ik verplaatste hem, wiegde hem, droeg hem, nam hem op schoot enz. Alles om te voorkomen dat hij huilde. Deed ik dat namelijk niet, en zette ik hem bijvoorbeeld in de wipstoel of legde ik hem op een kleed, dan huilde hij. Hartverscheurend. En dat hield hij heel lang vol.

noelenmama

Waarom huilen deze baby’s dan zoveel?

Tja, wisten we dat maar (eerder). Helaas blinken baby’s niet uit in praten, dus is het als ouder gissen naar de talloze redenen waarom een baby huilt. In Noëls geval was verborgen reflux de grote boosdoener. Zijn huilen was niet gewoon een zeurderig huilen, maar echt een gehuil dat door merg en been gaat. Hij liep dan ook rood aan en keek me aan met paniekerige oogjes terwijl de tranen over zijn wangetjes rolden. Dat doet hij nu soms nog steeds wel eens (met de nadruk op soms – het mag geen naam hebben vergeleken met wat hij eerst deed). En dat breekt mijn hart. Hem maar gewoon laten huilen kan ik dus ook écht niet. Ik doe het soms, als ik niet anders kan, maar lang hield ik het nooit vol.

Dus dan ging hij maar weer in de draagzak. Anders konden Elia en ik elkaar ook niet meer verstaan. Elia werd er overigens ook gek van. Hij is superlief voor zijn broertje, maar na een uur gekrijs is hij het wel zat. En dat is logisch, ik ben het dan zelf ook zat. Nu vind ik mezelf over het algemeen een relaxte persoon die veel kan hebben, maar een baby die uren op een dag huilt vraagt echt heel veel van je. Gek werd ik ervan, en tegelijkertijd vond ik het superzielig.

noelvliegt

Waarom een tweede kind niet makkelijker is dan een eerste

Dit is natuurlijk per persoon en per kind verschillend. Ik vind Noël makkelijker in die zin dat ik me minder druk maak en bepaalde dingen beter weet. Maar toch voelt het bij hem vaak ook alsof ik het wiel weer moet uitvinden. Hij is zó anders dan Elia. En hij heeft in zijn korte leventje al meer gehuild dan Elia in de afgelopen 2,5 jaar bij elkaar. Hoewel ik dus niet voor het eerst voor een baby zorg, heeft Noël er wel voor gezorgd dat ik alles dat ik dacht te weten / goed dacht te doen, heb omgegooid. Zo huilt hij zichzelf geregeld in slaap, slaapt hij altijd op zijn buik, en zo krijgt hij voeding op verzoek (omdat hij anders echt niet wil drinken, ook nog zoiets: welke baby wil er nou niet drinken?). Die verschillen tussen de jongens vind ik alleen maar leuk om te zien, ik vind het bijzonder hoe zelfs zo’n klein kindje al zo’n sterke wil en zo’n ander karakter kan hebben. Maar zoveel uur gehuil hoop ik oprecht nooit in mijn leven meer te hoeven doorstaan. Dus nee, alles bij elkaar opgeteld kan ik niet zeggen dat dit specifieke tweede kindje makkelijker was dan de eerste.

Het is maar goed dat hij mijn tweede is en niet mijn eerste, anders was er nooit een tweede gekomen, zeg ik wel eens tegen mensen. Die moeten er dan om lachen. Maar ergens zit er denk ik wel een kern van waarheid in. Zeker weten doe ik dat nooit, omdat een mens (een moeder) er nou eenmaal op gebouwd is om sommige erge dingen te vergeten (ik noem een bevalling), maar ik denk oprecht niet dat ik het afgelopen halfjaar en hoe heftig het was ooit vergeet. Om positief af te sluiten: vergeleken daarmee is elke dag nu een piece of cake, ik merk dat ik nu juist heel rustig ben, zelfs wanneer ze allebei aan het huilen zijn denk ik ‘komt wel goed’.

Voor alle moeders die op dit moment een huilbaby hebben: I feel you. Houd moed en houd vol. Er is licht aan het einde van de (huil)tunnel, ik hoop dat jullie dat ook mogen bereiken, net als Noël en ik dat nu, na vijf maanden en dankzij medicijnen, gedaan hebben.

*Foto’s door Ayla Maagdenberg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *