Persoonlijk·Tips & trucs

Verborgen reflux. En ze leefden nog lang en gelukkig?

De afgelopen twee maanden waren zonder te overdrijven de zwaarste maanden uit mijn leven. Op het dieptepunt huilde Noël vier, vijf uur per dag. Op het hoogtepunt ‘slechts’ twee uur. Twee van de 24 uur, dat is toch wel te overzien, denk je nu misschien. Maar het is niet zo dat hij de rest van de tijd dan lag te chillen of te spelen. Nee, ik was con-ti-nu met hem bezig. Elke wakkere minuut moest ik heel, heel hard werken om hem stil te houden. Legde ik hem namelijk weg om even te gaan plassen / eten / iets met Elia te doen, dan begon hij gelijk kei- en keihard te krijsen.

Mijn dagen, mijn leven eigenlijk, werden beheerst door zijn gehuil. Het was om wanhopig, moedeloos, moe en verdrietig van te worden, en hoewel ik van nature een rationeel, nuchter en geduldig persoon ben, dacht ik vaak genoeg ‘ik trek dit niet meer’. Uren gekrijs kan ik aan, hele dagen met hem bezig zijn kan ik aan, tijdelijk geen eigen leven meer hebben kan ik aan, maar zien dat hij pijn heeft en daar niks aan kunnen doen… nee.

huilbabyyyyy

Licht aan het einde van de tunnel in het OLVG

Een fantastisch verpleegkundige (dezelfde die ik eerder noemde) bezorgde ons, toen ik wederom bij het consultatiebureau aangaf dat het écht niet normaal was hoe Noël zich gedroeg, onmiddellijk een verwijsbrief voor een kinderarts. Dit was nadat zij bevestigde wat ik inmiddels al weken vermoedde: Noël heeft verborgen reflux. Maar ja, ik ben geen arts, en zij ook niet, dus meer dan zijn melk blijven verdikken met johannesbroodpitmeel konden we op dat moment niet doen.

Eindelijk een diagnose

De kinderarts van het OLVG was precies zoals ik had gehoopt. Vol geduld en empathie hoorde hij me (ons, maar ik deed vooral het woord) aan en hij nam me serieus. Na mijn verhaal aangehoord te hebben en Noël een halfuur geobserveerd te hebben, stelde hij dan eindelijk een officiële diagnose: Noël heeft verborgen reflux, en dat gaan we behandelen met een medicijn (Nexium).

Hoe Nexium ons ons leven teruggaf

De eerste drie dagen dat we hem het medicijn gaven, zagen we geen enkel effect. Ik baalde natuurlijk enorm, maar omdat je er ook niet zomaar mee kunt stoppen en we pas twee weken later weer een afspraak hadden, bleef ik het maar geven. En toen, langzaamaan, begon Noël zich te ontspannen. Hij huilde minder, maar vooral ook anders dan daarvoor. Meer zoals een normale baby huilt. Oplopend in intensiteit, veelal zonder tranen, en – ook een enorm verschil – het lukte me nu meestal goed om hem stil te krijgen. Daarnaast zagen we een groot verschil in hoe hij zich gedroeg in zijn wakkere uren. Hij lachtte (!), speelde (!), kon zelfs af en toe alleen (!) op zijn rug (!) in de box liggen. Voor ouders met een ‘normale’ baby niks bijzonders, voor ons een mijlpaal van ongekend formaat.

Inmiddels is het zo’n 9 dagen geleden dat we met het medicijn begonnen, en heeft Noël al zo’n 6 goede dagen achter elkaar gehad. Durfde ik eerst niet te hopen op een causaal verband, daar geloof ik nu toch écht dat dit de oplossing was. Alle negatieve gedachtes die ik had, komen me nu al haast onwerkelijk voor. Als ik Noël nu lachend uit zijn bedje haal, voel ik de liefde (overigens heb ik aan die liefde nooit getwijfeld hoor, maar het was niet het gevoel dat overheerste), en voel ik ook de trots. Trots op mijn kleine jongetje, dat zich zó dapper door zo’n heftige tijd heen heeft geslagen. Trots op mezelf, dat ik niet ben gestopt met aanhouden en aangeven dat er iets met hem was. Trots op de babydaddy en ons gezin, dat we dit doorstaan hebben.

Dat laatste klinkt vrij dramatisch, maar geloof mij: dat was het ook echt. Ik wens het niemand toe.

noelenmama

De symptomen

Twijfel je of jouw baby misschien ook (verborgen) reflux heeft? Dan heb je er misschien iets aan om te lezen welke symptomen dit bij Noël veroorzaakte:

• Heel, heel, heel veel huilen. Vier, vijf uur per dag was geen uitzondering.
• Gehuil dat niet langzaam oploopt in intensiteit of volume, maar direct op de allerhoogste (krijs)stand is.
• Gehuil dat maar blijft doorgaan, ook al wieg je hem / masseer je hem / draag je hem in de draagzak / doe je hem in de kinderwagen / rijd je met hem in de auto enz.
• Regelmatig krijsend wakker worden.
• Nooit op zijn rug willen liggen, en direct gaan huilen als ik ook maar probeerde om hem neer te leggen.
• Moeite hebben met drinken: dan weer alles gulzig naar binnen klokken en zich verslikken, dan weer hele kleine slokjes nemen en niet in staat lijken te zijn tot drinken.
• Vaak en op willekeurige momenten op de dag hardop slikken.
• Uit zijn mond stinken.
• Vaak pijn lijken te hebben: lichaam verkrampen, huilen met tranen, rood aanlopen.
• Voortdurend een ‘kuchje’ hebben, alsof hij verkouden is.

Ik denk niet dat elke baby die deze symptomen vertoont, (verborgen) reflux heeft. Andersom denk ik ook niet dat (verborgen) reflux altijd gepaard gaat met al deze symptomen. En ik ben ook geen dokter.

Maar ik ben wél iemands moeder, met moederinstinct. En dat was, in dit geval, onze redding.

*Foto’s door Ayla Maagdenberg

Een gedachte over “Verborgen reflux. En ze leefden nog lang en gelukkig?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *